کودکیهایم را

    کسی در صف طویل ارزاق

                                 ندید

نوجوانی ام در آژیرهای قرمز

                         فروخورده شد

               جوانی ام

           در مسیر اتوبوس های شبانه ی بیهقی - انقلاب

                                   با جزوه های دستنویس سپری شد

با امید آنکه عاشقانه هایم را...

                     به تو بسپارم!!!

..................................................................................

میشد از چشماش فهمید که دیگه حوصله ی چیزی رو نداره....نه اینکه غمگین باشه ..نه...

یه جور بی تفاوتی که با تمسخر همراهه...بهش گفتم چته؟چه مرگته؟تو اصلا اینطوری نبودی.....

(هنوز داشت به نقطه ی نا معلومی نگاه میکرد ولی میتونستی بفهمی که داره با دقت به حرفت گوش میکنه)

چند ثانیه گذشت....بعد دستمو گرفت....با تمام وجودم احساس کردم نباید حرف میزدم.....

بعد شروع کرد به حرف زدن همیشه زنگ صداشو دوست داشتم.... هرکلمه ای رو که به زبون میاره میتونی یه تیکه از روحش رو هم احساس  کنی......

-میدونی شروع هردوستی مثل ساختن یه خونه اس....کم کم تو هرگوشه وکنار این خونه دوستت رو میبینی.....خشت خشت اون یادت هست....همه چیزش زنده اس...حتی هوایی که جریان داره....بعد جدا میشی...نه اینکه از خونه خسته شدی ...نه اینکه از دوستت خسته شدی ....برای اینکه احساس میکنی یه چیزی داره از بین میره....بدون اینکه به زبون بیاد....بهر حال خونه رو تنها میذاری و میری...حوصله خونه ساختن رو دیگه نداری....و وقتی که خونه نداری...مهم نیس شب رو کجا سپری میکنی...یا با کی هستی...چون زمان هرکس و هرکجا فقط برای تو به اندازه ی یک شبه....و آدما دیکه برات دوست نیستن...در بهترین حالت برات جالبن........دیگه دوس نداری نفست رو زیر سقف خونه ای جا بذاری.....

1)

کم آبی

تقصیر چشمان مردیست

که مرا خواب می بیند

من اما

فراموش میکنم نامش را بپرسم.

2)

جای دست هات روی پیراهنم مانده

داغ لب هات روی گونه هام

 تکان که می خورم تو می ریزی ...

باقی این شعر را می فروشم تا با اولین پرواز دریایی نزدیکت باشم.

3)

...

***********************

حالا نشسته ام به پرم فکر می کنم

                                 گیج خوردم همه جا در بدنم می چرخی

                              مثل شمسی که به یک دف زدنم می چرخی

                              درد دارم به خدا حال من اصلا خوش نیست

                              مثل سقط سرطانی ست که آدم کش نیست

                              آنقدر چرخ زدم چرخ که از هوشم رفت

                              مست افتادم و آغوش از آغوشم  رفت

                              این غزل مست خودم نیست مرا می بخشید

                              به خدا دست خودم نیست مرا می بخشید

                               مست چرخیدم و از دست شما افتادم

                               اینقدر عاشقم  از  چشم  خدا  افتادم

                              من از این مست که ترسو بشود می ترسم

                              باز هم جمبل و جادو بشود می ترسم

                             درک کن فاصله را با همه ی سلولم

                             سالها بین من و عشق خودم می لولم

                              زیر دندان شما مست شدم می رقصم

                              با همین نان شما مست شدم می رقصم

                             گر چه در چشم شما شب زده ها بد باشم

                             توی این حجم مثلث زده باید باشم

                             شمس بودم ولی از بوی تنت مست شدم

                            سالها پیش تر از دف زدنت مست شدم

                             باز هم بی که بخواهم به شما دل دادم

                             اینقدر عاشقم از چشم خودم افتادم

                             باز در حجم مثلث زده تنها هستم

                             باز هم عاشق من نیست من اما هستم

                             گیج خوردم همه جا در بدنت می میرم

                             مثل شمسی که به یک دف زدنت می میرم

                            این غزل وصف خودم نیست مرا می بخشید

                            چاره جز حذف خودم نیست مرا می بخشی

اگه اسمون خراب شه رو سرم

      دیگه از تو یکی دل نمی برم

      دیگه پشت پا زدم به هر چی بود

      حتی از شیکستن تو می گذرم

                                       فقط از پیش تو میرم غصه خوردن تو بسه

                                            یه نگاه بی تفاوت واسه مردن تو بسه  

      ساعتا میگن که با تو بد بشم

      کو چه ها میگن که از تو رد بشم

      تو غرور زردو زخمیمو نبین

      نمیذارم ایندفه لگد بشم

      توی کوچه دربه در تر بهتر

      از میون  بدا  بدتر  بهتر

      نمی خواد گوش بدی این ترانه رو

      گوش نده هرچی که کرتر بهتر

      نیم نیمم از تن تو میگذرم

      از ترانه خوندن تو میگذرم

      دلمو سوزوندی بد جوری ولی

      دارم از سوزوندن تو می گذرم

                                     فقط از پیش تو میرم  غصه خوردن تو بسه

                                          یه    نگاه بی تفاوت   واسه مردن تو بسه

سرطان شد نگفته ها در من            من که جسم درون سلولم

من که یک مار زخمیم اما                 مثل یک کرم خسته می لولم

زندگی پرده روی من انداخت             زندگی چوب لای چرخم کرد

این درختی که ریشه زد در من           عاقبت زیر باد  سر خم کرد

زندگی کل گذاشت با چشمم             من به چشمت پناه آوردم

زندگی روی دنده ی لج بود                  من چرا توی جاده چپ کردم

عشق تا مغز استخوانم رفت                 از خودم انتقام می گیرم

بس که در خانه خودخوری کردم              ذره ذره جذام می گیرم

نیست هایی که سهم من هستند         تا همیشه همیشه این جورند

درد دارم به زور می خندم                      خنده ها هم به زور مجبورم

هدیه هایم همیشه کوچک بود               من برایت همیشه بد بودم

شعرهایم فکستنی بودند                       من همین را فقط بلد بودم

روزها می روند و می آیند                        بعد از اینها بزرگ خواهم شد

از تمامی بره ها خوردم                           می درم ساده گرگ خواهم شد

روزها می روند و می آیند                         من و جام و شب و خماری ها

من به جان کندن از تو مشغولم                  تو به رویت ولی نیاری ها !!!...

یادداشت می کنم خودم را 

روی آخرین دیوار بن بست شهر

تا همه به بن بست رسیدنم را ببینند

من با توام ! تویی که به من فکر میکنی

به روزهای رفته ی این اتفاق پیر

باید قبول کرد که از هم جدا شدیم

این شعر هم برای... بیا مال تو! بگیر

باید گذشت از همه ی روزهای قبل

با گریه بوسه های تو را ترک می کنم

حق با تو بود آخر قصه عجیب شد

این ماجرای شب زده را درک میکنم

آهسته روی سایه ی خود راه می روم

و فحش می دهم به خودم به گذشته ام

امشب وصیت همه ی هرچه نیست را

با چشم های بسته برایت نوشته ام

...........

ها! قصه ی مرگ من شنیدن دارد

هر شاخه ی من رنگ پریدن دارد

حالا تبرت را بگذار و بنشین

افتادن این درخت دیدن دارد

بین چت های مخفی دو نفر

که به هر اتفاق شک دارند

« پنجره » های کوچک بدبین

به هوای اتاق شک دارند!

بین چت ، چشم های نامرئی

لرزش ِ دست های سنگینم

من هیولای کوچکی هستم

که به دنیای پوچ بدبینم

اجتماع کثیفی از بودن

شهر را سمت ِ هرزگی برده

در دل خانه های مخروبه

عشق مثل پرنده ای مرده

لاشخور های بی کفایت پیر

زندگی را گرسنه بلعیدند

دور از چشم های چوپانان

برّه را وحشیانه درّیدند

از کجای سیاه بنویسم؟

از کجای جهان مثل لجن؟

توی این چارگوش ویرانه

چه بگویم از عشق و از بودن؟

قهرمانان کوچک ولگرد

گوشه ای از گذشته شاشیدند

با نقاب جدیدی از بودن

فقر را مخفیانه پاشیدند

شب که باران به راه افتاد از

چشم های گرسنه ی دلخور

در جهانی که فقر می چکدش

چه بگویم ؟ چگونه؟ از چه؟ چطور؟

با نداری و فقر همبستر

کودکی در زباله می گردد

بشر از عقده های تو در تو

دارد از دوردست می دردد

« پنجره »های کوچک زخمی

« شکلک » عاشقانه ی مرموز...

به تو که هیچ چی نمی فهمی

چه بگویم از عشق و از امروز؟

فاعلاتن مفاعلن فعلن

جیک جیک من است می شنوی

فاعلاتن مفاعلن فعلن

در جهان کثافت کروی

.

.

.

چند وقت است چشم می دوزم

بعد از گریه های بی وقفه

بعد از اتفاق های عجیب

به خدای نشسته بر سقف ِ ...

بین چت ، چشم های غمگینم

صفحه را ناشیانه می بندد

هیچ کس هیچ چی نمی فهمد

یک نفر بعد بغض می خندد!

خدمت من،تو،او،ما،شما،ايشان

۳روز است که مرده ام ديوارهای اينجا واقعاً سفيد نيست

روزهای هفته را نمی دانم و اصلاً روز را نمی دانم

و البته کلی حرف برای آن هست و اين نيست دارم که نمی زنم.

من

من فهميده ام که فعلها اينجا پير می شوند - و سفر اصلاً آرزوی کوچکی برای پرنده نيست

تو

تو هم حتماً فصلهارا خوب پاس ميکنی - اينجا هم نه بهار است نه زمستان،

بهار هست ولی زمستان هست هم نيست

تابستان هم عقلش به اينجا قد نمی دهد - پاييز هم که باشد

مداد رنگی هام را نياورده ام

اگر از حسِ شاعرانه ای که مثل بوی کافور به اين پارچه ی سفيد چسبيده بپرسی

شايد ديوانه ای!

او

او هم اميدوارم خوب باشد، مثل شب يلدامثل اتاقی پر از

چشمهای سياه و قهوه ايو سفيدی آنهمه چشم که فال ميگيرم:

«... دارم از زلف سياهش گله چندان که مپرس»

ما

ما هم خيلی بد کرديم

شما

شما هم منصف نبوديد و هم پيروزيتان دولت مستعجل بود

ايشان

ايشان هم تقصير اين راوی نبود که اولاُ کرم از خودِ درخت بود که دست تکان نداد

دوماً سيب دست تو داد که سوماً اصلاً خودم دلم خواست که زودتر سيب تعارفم کنی

گورمان را از بهشت گم کنيم

اينجا

اينجا وقتی ميخواهی که نمی توانی يا می فهمی که می خواهی ولی نمی توانی...

خيلی دوست دارم بفهمم روی سنگ قبرم چه چيزی نوشته اند.

در خوابهای مسخره ام می رسم به او

از اینهمه صدا که درون سرم فرو...

فریاد سعی کن که بفهمی...که بیشتر

 جیغ دو تا دهان شدیدآ بلند گو

هی روبروی آینه بنشین و گریه کن

هی روبروی...حرف بزن!از خودت بگو!

از پشت گریه ی تلفن بوق بوق بوق

هی شعر خط خطی وسط فیش یک حقوق

تصویر خاطرات قدیمی درون من

یک مرد حل شده وسط خیس خون من

از های های گریه ی این خوابها ترم

دود هزار پاکت سیگار در سرم

با بوی ادکلن که اتاق من و تو را...

بوی زنی غریبه که خوابیده بین ما

با هرزگی جای دو لب روی استکان

هی دورو دورتر شده از هم جهانمان

لطفآ به دستهای زنی مرده فکر کن

لطفآ به من،به من که زمین خورده فکر کن!

***

یک بستنی آب شده میز چوبی ات

از خاطرات دورتری رفته خوبی ات

تردیدهای مسخره یا قابل قبول

عکس دو مرد پشت به هم توی کیف پول

تو انتخاب یک هیجان دوباره ای

چسباندن دوباره ی یک عکس پاره ای

تکرار...یک شماره ی از یاد رفته را...

یک مرد پای یک تلفن کل هفته را...

از پشت گریه ی تلفن...

بوق بوق بوق..........................

به روح او که به من می وزد از این ایوان

به دستهای نحیفش به جاده ی کرمان

تقدیم به پارسا مولایی که بهار ۸۷ را برایمان عزا کرد...

یک شب یاد غم می کند.. یک شب یاد عشق..

و امشب دلم یاد تو کرده است.. تو.. که دیگر نیستی!

جا مانده در اتاق صدایش نشانه اش

بی تفاوت شدم به زندگی ام

مثل یک «تیر ِ بی هدف» بودن

دارم از انتظار می میرم

همه ی عمر توی صف بودن

غار غار کلاغها بودم

زیر یک ژاکت زمستانی

طعم تلخ «خدا نگهدار»و

بوسه ای سرد روی پیشانی

نه به خود فکر می کنم نه به او

کـارد تا اسـتخوان مـن رفته

ظرف شامی که بی تو لب نزدم

ظرف شامی که بی تو یک هفته...

هستی ام زیر کفشهای کسی

هی لگد می شد و لگد می شد

به خودم هم دروغ می گفتم

حالم از هر چه بود بد می شد

گم شدم مثل تکه ای از برف

لـبه ی پشت بام مـتروکی

آخـرش اتـفاق...افـتـادم

[مرگ یک زن به طرز مشکوکی...]

***

دارم انگار می روم حتی

از خیالات خویش هم کم کم

نگرانـم نکن عزیز دلـم

من خودم را به زور می فهمم

گـیج چرخیـدم و فـرو دادم

دود یک شهر ِ خسته ی خفه را

آخـرش انتخاب می کردم

«خواب راحت به جای فلسفه» را

خواب دیدن چه چیز غمگینیست

خواستن با تمام شوق و عطش

بودن ِ با کسی بدون خودت

بودن ِ با کسی بدون خودش

***

عاشقانه به فووتهای کسی

پشت گوشی جواب می دادم

تا سحر گریه های زیر پتو

به شبم قرص خواب می دادم

جبر می گفت که فرو بروم:

چکمه ای نا امید در گل باش!

برف یکریز و سرد می بارید

مادرم گریه کرد:عاقل باش!

بادبادک فروش غمگینم

هستی ام را به باد دادم...باد...

کاری از عشق بر نمی اید

مرگ ما را نجات خواهد داد

چشمم به دست و ساعتتان بود، اگر چه من...
من به نگاه های بد عادت نداشتم!

 انگار در تماس دل و چشم و ساعتت
تعریفی از زبان خجالت نداشتم

دستم به نبض ساعت تو ... « زود تر بزن !»
دستم به نبض دستِ تو ... « جرأت نداشتم »

آقا ! چقدر مانده به دستانـَ...( نَه)، ساعتت ؟
تا لمس لحظه های تو فرصت نداشتم
  ■ 
من باز مثل عقربه ها خواب دیده بود 
من مرده بود و قدرت حرکت نداشتم

بعد از تو با خطوط زمان قهر کرده ام 
دریای گیج بودم و وسعت نداشتم

بعد از تو بی مهارترین «گریه» ها شدم 
اصلاً به « شخص گُنده» شباهت نداشتم

روزی هزار بار به خود گفته ام که کاش 
کاری به کار ساعت دستت نداشتم 

خیال پاره شدن داشت در نخ ِ تسـبـیـح

یقین ِ فاصله ی بین دست ِ من ... وَ ضریح

از اینکه «عشق»، جذامی که بر دلم افتاد

از این قیافه ی معشوقه های زشت و کریه

ولی چگونه غزل عاشقانه تر بشود

بدون چشم تو و استعاره و تشبیه ؟

بدون اینکه... (سه نقطه) ، بدون آرایـ ِ ... ؟!

بدون ِ ساده ترین شکل خنده های ملیح

چه بود حس حضورت؟ علاقه یا عادت؟

تو را برای چه می خواست؟ عشق یا تفریح؟

شبیه یک بعلاوه (+) در آزمایش ها

شبیه رابطه ی مریم و صلیب و مسیح

من از بهشت اگر چه بدم نمی آید

ولی نگاه تو را میدهم به آن ترجیح

                     ***

و من به کُفـر و یقین و خیال و حس شک کرد!

 دوباره شک کرد و بعد

 پاره شد تـ..

                سـ..

             بـ..

                  یـ..

داد و قالت همیشه مصنوعی است ، دوست دارمـ کمی مرا بزنی

کـِیف ِمخصوص تازه ای دارد : مثل تنبیه واقعی ، (بدنی)

بغلت می کنمـ برای خودمـ ، بغلمـ می کنی بزرگ شومـ

هر دو جورش برای من خوب است ، هر دوجورش  طبیعی و علنی

طعمـ انگشت هات طعمـ عسل ، کف دستان مخملی ت ولرمـ

حسّ لیوان چایی پررنگ ، بعدِ یک مشت تخمه ی وطنی

توی چادر نمازمی گاهی ، در  " تو را دوست دارمـ ِ"  عربی

نه تو را می شود امانت داد ،  نه نگه داشتت ، نه بُُُر زدنی

آرزو می کنمـ کنار خودت ، بنشانی مرا و تا خود ِ صبح

توی خوابمـ ببینمت که کمی ، من به جای توامـ ، تو جای منی

آرزو عیب نیست ... فاجعه است ... ، (روی این دختر نفهمـ ... سیاه )  

مزّه ی گنگ  گونه های تَرَش ، مثل یک لیس ِ بستنی دهنی

.

.

.

جانمازمـ حواس پرت شده ،

                             قبله امـ گیــج ِ گیسوان کسی

                                                                 تو شبیه خدای من یا نه ...

                                                                                       آن خدای بزرگ ، شکل زنی  _ __ __

هر دو جورش برای  من خوب است ...

داد و قالت همیشه مصنوعی است ، دوست دارمـ کمی مرا بزنی

کـِیف ِمخصوص تازه ای دارد : مثل تنبیه واقعی ، (بدنی)

بغلت می کنمـ برای خودمـ ، بغلمـ می کنی بزرگ شومـ

هر دو جورش برای من خوب است ، هر دوجورش  طبیعی و علنی

طعمـ انگشت هات طعمـ عسل ، کف دستان مخملی ت ولرمـ

حسّ لیوان چایی پررنگ ، بعدِ یک مشت تخمه ی وطنی

توی چادر نمازمی گاهی ، در  " تو را دوست دارمـ ِ"  عربی

نه تو را می شود امانت داد ،  نه نگه داشتت ، نه بُُُر زدنی

آرزو می کنمـ کنار خودت ، بنشانی مرا و تا خود ِ صبح

توی خوابمـ ببینمت که کمی ، من به جای توامـ ، تو جای منی

آرزو عیب نیست ... فاجعه است ... ، (روی این دختر نفهمـ ... سیاه )  

مزّه ی گنگ  گونه های تَرَش ، مثل یک لیس ِ بستنی دهنی

.

.

.

جانمازمـ حواس پرت شده ،

                             قبله امـ گیــج ِ گیسوان کسی

                                                                 تو شبیه خدای من یا نه ...

                                                                                       آن خدای بزرگ ، شکل زنی  _ __ __

هر دو جورش برای  من خوب است ...

توی بهـشـت پاتوق زن های میگرنی سـت
زن هــای چـادری ، هـمـه اهـل جــهنّـمـنــد
تــلفـیق این دو تا مـنـمـ و . . . تو کـــنار من
منهای ما دو تا همه خوشبخت می شوند!

 ............!

ضربه ی آخرت اساسی بود ، زخمـ جر خورده توی دستانمـ

کتفمـ از جاش می زند بیرون ، لقمه ی آخرمـ به دندانمـ

_ دوست دارمـ کثیـف تر باشمـ ، چکمه ات را بکوب روی سرمـ

اگر از چشمـ هامـ ترسیدی ، به خودت رحمـ کن ، بسوزانمـ

توی یک روزنامه شاید صبح ، (صبح ِ بعدش) ... تو را وسط بکشند

به خودت شک نکن به روت نیار ، من همین گوشه ... ، توی فنجانمـ

(سر بکش خون قهوه را آرامـ ، زهر این فال مزّه اش خوب است

پشت این قصّه گیج می رقصی ، پشت این قصّه گیج ... می خوانمـ) :

من و تو تکّه های یک جسدیمـ ، ته این چاله می رسیمـ به همـ

نه من از لختی تو می ترسمـ ، نه تو از شانه های عریانمـ

نفس هر دومان گرفته ولی ... توی این عکس حالمان خوب است

به خیالمـ نمی رسد باشی ، به خیالمـ نمی ... ن مـ ی د ا ن مـ  _ __ ___

 درد دل جای دیگری دارد
حق نداری دوباره بنویسی!
عشق را با بیان ساده ی خود
گوشه ای با اشاره بنویسی

ادبیات کوچک دل ِ من
۲۸ سال بی تو سر کرده
و هماغوش شعر زیر پتو
هر شب ِ خیره را سحر کرده

 کج آمدم چگونه بگويم برايت از
اين روزها که گم شده ام توي هيچ ها؟
اين روزها که گريه ام از روي عادت است
اين روز ها که مي روم از ... / سمت ناکجا

 وقتي شکست مي خوري از دست هاي خود
اينکه« چرا ادامه دهم» فکر مضحکیست؟
نفرین به روز هاي سياهي که ساختي
     [اين حرف از زني است که تا صبح مي گريست!]         

 وقتي زمان جنازه ي يک چشمه را به ده
تحويل مي دهد به خدا لطف کن بگو
آبادي از همه ، همه ي سهم خود گذشت
اما کجاست مالک عدل و ... کجاست؟ کو؟

 تاريخ عکس کوچک يک خانواده است
که هر کدام بر دل چوپان لگد زدند
چوپان چه دارد از همه ي عمر خويش جز
جز چشم هاي خسته ي يک گله گوسفند؟

 اين عکس دسته جمعي يک خانواده است
در اين خرابه اي که من و تو رعيتيم
در اين خرابه اي که... قسم به ، قسم به عشق
هي سنگ مي زنند به پر هاي يا کريم

من هيچ چي! جهان من از فقر خسته است
بايد اميد کاشت! ولي با کدام دست؟
ما صبح تا غروب پي ِ هيچ مي دويم
در جنگلي که پر شده از گرگ هاي مست!

 تاريخ سهم جيغ من آن موقعيست که
محکوم مي شدي تو به تبعيد تا خدا
تا دوور... دور... دورتر از هر چه مرز بود
هي مشت مشت پرسه زدم ناگزير تا...

تو از بازی گريزانی

                       من از بازيچه بودن سخت

بيزارم............

"بوسه یک اتفاق شیرین بود"

اشک در استکان من افتاد

موش اسباب بازیت بودم

گربه هایت به جان من افتاد

تا کجا عشق سگ – دو خواهد زد ؟

سم شدم توی معده ی سوراخ

بعد مرگِ خودم هدر رفتم

پیش تو مثل صفحه ی خالی

از خودم در سکوت سر رفتم

بغض من زیر سوزنت خون شد

مثل  جارختی بدون لباس

روی تنهایی کمد بودم

توی ژورنال های خیاطی

من فقط چند جور مد بودم

هر چه پوشیدم از تو قیچی شد

ساقی سیم ساق من  پر کرد

ساق هایم  قرابه ی می شد

در و دیوار شهرمان  به  تو خورد

مستی ام توی جوب ها قی شد

در شراب تو  چند ساله شدم؟

از سرم در بیاورم خود را؟

از خودم در بیاورم سر را ؟

فلسفه هر چه بود بیرون بود

خانه ام باش ، بسته ام در را

عاشقم باش منطقی هم باش

چشم تو از مداد من افتاد

کور خواندم از این الفــــ  بــ  پـــ

ریل ها را شمردم و پاشاند

مغز من  را قطار بی کوپه

زندگی فعل های ماضی بود

حوریه فقه خواند و حوری شد

...به جهنم اگر چه حوریه ات 

من نمک - گیر یک لبی هستم

ته رودخانه ی اهر ات

دل من شور می زند  آقا   

پدرم  گفت :« کوفت »،خندیدم

مادرم داشت شام می آورد

بوسه ی من به صورتش  برخورد

بوسه ی من جذام می آورد

خود خوری های مضحکی دارم

مثل تف بر زمین خود انداخت

-دانه ای در زمین بی برکت-

شده ام یک فرشته ی کافر

در دهان خدای خود لعنت

تف به این زندگانی ای که منم

موش ها آمدند و فیل شدم

فیل ها آمدند و موش شدم

بین جادوی قصه ات مُردم

و کلاغ سیاه پوش شدم

خواهرم آش پشت پا می پخت

این وبلاگ یکی از دوستامه که تازه  به جمع وبلاگ نویسان پیوسته و معتقده که بلاگفایی ها می تونن همسایه هایی خوبی باشن.. اون دنبال چند تا همسایه ی مطمینه.. تو می تونی براش همسایه ی خوبی باشی. یه سر بهش بزن

http://yade-mola.blogfa.com

این شعر رو تو دفتر خاطراتم پیدا کرده بودم .. سروده شده در اسفند ۱۳۷۴ اشکال زیاد داشت اما دست کاری نکردم... چون این جزء اولین شعرهایی هست که نوشته بودم!

سکوت کردی و همهمه ها بهم خوردند

و کوچه ها برای بردنت خم خوردند...

و "من"...که درون خودش ته نشین شد و مرد!

چه لحظه های بدی بی شما رقم خوردند....

و نعش شعر ها ...... روی دفتر من....

زدند ضجه و یک کهکشان ستم خوردند..

و خاطره هایم یکی یکی بی تو

تمام شب نشستند و کاسه کاسه خوردند!

به جای من در شب عروسی تو

فرشته های آسمان همه سم خوردند!

===============================

چندیست حوالی خون پرسه می زنم

دیوانه شدم دور جنون پرسه می زنم

گم کرده ام تو را و دل ساده ی تو را

تسبیح صادقانه ی سجاده ی تو را

آن شاعره ی آهنی بی ریا کجاست؟

دنیا پر از بهانه شده پس خدا کجاست؟

ساکت... مرا به جنگ صدا می کند کسی

با لهجه ی تفنگ صدا می کند کسی

انگار کوفه کوفه غریبی است در دلم

یک حس و حال غریبی است در دلم

این زخمهای کهنه ی من درد می کشند

درد از آنچه بر سرم آورد می کشند!

ای ناله های خسته ی کارون ندیده ها

ای خفته گان جزیره ی مجنون ندیده ها

از مهر و از عاطفه سهمی نمانده است

جز خاطرات زخمی وحشی نمانده است

در ازدحام خاطره گشتیم بارها

هی دور زدیم و پس نشستیم بارها

من باز هم حوالی خون پرسه می زنم

دیوانه شدم گرد جنون پرسه می زنم...

امشب..... داشتم به حرفهای دیروزت فکر می کردم که یهو پرت شدم تو گذشته.... و همه ی روزم را محوخاطراتی بودم که توی دفتر قدیمی خاک خوردم دیده بودم.... امشب کلی پشت سر خاطره هایم حرف زدم...

یادت داشت بین حرفهای منو باران می پرید ! شر شر بارن شهریور و رقص باد در حیاط مشغول شاعر کردن دختری بود...

با اینکه گفته بودی همه چیز جای مخصوص خودش را دارد اما باور کن دیده ام آفتابه هایی را که با پارتی خودشان را توی گلخانه ها جا کرده اند... دلم می گیرد از حرفهای این آدمهای ناشناسی که قیافه هایشان مرا به جمله یTHE END فیلمهای سیاه و سفید خارجی می اندازند...

این روزها خوابهای خاکستریم دارند تراژدی زندگی مرا به تصویر می کشند... وای که چقدر این روزها ابریم!!!!! پنجره را کنار می زنم تا خدا را بهتر ببینم .. کار هر شبم هست این دیوانه بازی! تا از این پنجره ی نیمه باز ذره ای خدا وارد اتاقم نشود حالم خوب نمی شود...

نور لامپ تیر برقهای شهرداری پاشیده روی قد کوچه مان .. نور کمتری هم ماسیده روی شانه های درخت گیلاس حیاطمان .. و دارد روی شانه اش سنگینی می کند... کاش بتوانم این نور را هم مثل پرده کنار بزنم..

و من طبق عادت دوران کودکیم بزرگترین غمم در شب بارانی این است که چرا هیچ ستاره ای در آسمان نیست ؟! و خدا دارد به این غم کوچکم می خندد... همیشه فکر میکردم ستاره ها چراغهای خیابان های شهرهای آسمانند.. و هر وقت که لامپهای شهرداری آنها اتصال پیدا می کند ما می گوییم : ستاره چشمک می زند.. شهرداری هایشان زیاد به لامپهای خراب آنجا اهمیت نمی دهند... چون روز که شد خود به خود شارژ می شوند....و لزومی ندارد یک هفته بعد از خراب شدنش مردی از طرف اداره ی برق بیاید و با کراهت کمربندی دور خودش و تیر برق ببندد و در حالی که دارد غر می زند به جان بچه های محل و آنها را عامل این جنایت می داند بالا برود و لامپ را عوض کند... .شبهای آسمان رنگش آبی است و مثل شبهای ما سیاه و ترسناک نیست... آبی بودنش را از پشت پنجره ی اتاقت می شود بفهمی...

نزدیک شبهای احیا که می شود حال و روزم همین است... آنقدر شیطان خونم می زند بالا که خودم هم خودم را نمی شناسم... می دانم امسال هم مثل سالهای دیگر شب قدری نخواهم شد!!!

بر خلاف شبهای بارانی دیگر این بار چترم را بر می دارم و میگیرم روی سرم و گامهای سنگینم را می گذارم روی سینه ی خیس خیابان و راه می روم و بلند بلند می خندم به نظریه ی جبر جغرافیایی "کارل ریتر" و "الن چرچیل سمپل" و باز میان شاه بیت خنده ام.... گ...ر...ی...ه...ام می گیرد!

آهای "محمد علی بهمنی"... دمت گرم استاد !..... دوست دارم حرفهای نیش دارت را غزلهای دیوانه وارت را ... غزلهایی را که به آتش کشیدی و... شعرهایی را که در نطفه کشتی.. دوست دارم مرگ غزلهایت را ... سوختن باهم تک تک حروفی را که حرفی داشتند برای گفتن اما... بکش تو  " گناه هر آن غزلی که نگفته ای با من!"

شاعری تجربه ی تلخی است برای آنان که می بینند شاعران با شنیدن نام زعفران یاد "شله زرد " می افتند و من یادم نمی آید شاعری در دفتر شعرش نوشته باشد " زعفران نام گل زیبایی است"...

شاعری تجربه ی تلخی است برای آنان که می بینند  مشتی از فولاد دارد جای نسل گل سرخ فردا را میگیرد!!!

طولانی شد.. همیشه از طولانی بودن بدم می آید.... شب طولانی.. شعر طولانی... انتظار طولانی.. خنده های احمقانه ی طولانی .... !

دارم از خودم پیشی می گیرم این روزها... راستی تو فکر می کنی با این سرعتی که من در زندگی دارم ... بتوانم روزی .. جایی به خودم برسم ؟!

بعد بیست هفت بهار آمده ای

که ببینی چه بر سرم آمد؟

دخترت شاعر است بابایی...

دخترت شاعرست ، می فهمد!

*******************************

از من نمانده است به جز خاطرات بد

با تو ، بدون چتر ، خیابان ، گریستن

جز گم شدن نشستن ما روبروی هم

هی چشم توی چشم شتابان گریستن

از دست داده ام چه کنم بعد رفتنت

این خاطرات مبهم باران نشسته را؟

اینجا هوای ابری ِ سلول می برد

هر شب مرا به یاد ِ تو از پشت میله ها!

دیوار های فاصله را خوب می شود

از پشت میله های جدایی نگاه کرد

از حسرت نبودن یک زندگی خوب

تا می شود گریست و هر شب گناه کرد!

دیوار های فاصله را می شود ندید

وقتی که چشم های تو از فقر خسته نیست

وقتی که سقف ِ خانه تو را گرم می کند

وقتی که دست های پدر توی دستــ  ِ ... نیست

سهم من این شُدست ، چرا گریه می کنی؟

از سرنوشت مبهم من یا که... بگذریم!

این قسمت من است از این عشق لعنتی

اما تو خوب باش گُلم، ما که... بگذریم!

اما تو زندگی کن و ... تو قول داده ای

که سال های سال / عزیزم قبول کن

آن چشم های ریز به دردت نمی خورد

پس چشم های سبز ِ مرا هم قبول کن

- - -

من از هوای ابری سلول دلخورم

از قلب های سنگی مردان پشت در

از یک شناسنامه که «من» دختر کسیست

با بادهای وحشی ِ گمراه همسفر

از من نمانده است... چرا زندگی کنم

با خاطرات غم زده در این کیوسک ها

جز اینکه هی مچاله شوم روز شب شود

شب خواب های تب زده پهلوی سوسک ها...

**************************************

زل می زنند چشم مرا بچه گربه ها

در کوچه های بی همه کس گریه می کنم

از جاده ها بپرس چرا آمدم! بپرس

مثل پرنده توی قفس گریه می کنم!

من گریه می کنم ته ِ این جاده های دور

در شهر تو غریـــب تر از هر فرشته ای

تنها به خاطرات تو هی چنگ می زنم

باور نمی کنم که تو از من گذشته ای!

تو رفتی و نگفت کسی یک نفر هنوز

پشت در است و خیره به تو فکر می کند

یک دخترعجیب کوچولو هنوز هم

به روز های تیره ، به تو فکر می کند

در شهر تو سیاهی یک قلب بی دلیل

در گوش های حیرت من جیــغ می کشد

با چشم های بسته کسی مثل اژدها

آهسته روی سایه ی من تیغ می کشد

بن بست های بی همه چی توی شهر تو

در قلب من عجیب تر از... راه می روند

وحشی تر از هجوم هم آغوش / تر شدن

مردان هیز شهر تو از دور می دوند!

من گریه می کنم ته این باغ وحش پوچ

از فکر های مضحک این گوسفند ها

از شاعرانگی خودم ، از شکست هام

در این چهار پاره ببین روی بند ها...

-

من در غروب شهر شما گم نمی شوم

دل کنده ام از عشق! ... ویا اینکه سالها...

ترس من از قیامت نزدیک و از خداست!

از لرزش صدای تو پشت سوالها!

من گریه می کنم ته این کوچه های سرد

در شهر تو به خاطر یک مشت خاطره

اصلا نمی شود به کسی اعتماد کرد

به مردم کثیف بد زود باورِ ...

.

.

.

در شهر تو غریب تر از... پرسه می زند

با دست های یخ زده، با گریه یک جسد

تقصیر من نبود ولی گفته است که:

برگرد به ، به شهر خودت... بــــــای تا ابد!

من انشایم را با نام خداوند بزرگ آغازمی کنم ... موضوع انشای این هفته ی ما این است : می خواهید در آینده چه کاره شوید؟ من می دانم که دوستان من همگی یک شغل زیبا و پر در آمد را برای خودشان انتخاب می کنند مثلا پریا همیشه دوست دارد در آینده دکتر بشود و مهدیه دلش می خواهد مثل مادرش یک معلم نمونه بشود و اما منیژه که تنبل کلاس است و پارسال هم رفوزه شده بود حتما می داند که دکتر شدن او محال است و می رود خانه دار می شود... اما من بعد از کلی تحقیقات در مورد شغلهای اطرافیان و همسایه هایمان تصمیم گرفتم در آینده "فاحشه" بشوم

زنی در همسایگی ما هست که همیشه موهایش را رنگ می زند و ناخنهایش  بلند و لاک زده و مرتب هستند . و بوی عطر او سه دقیقه بعد از رفتنش هنوز از کوچه مان به مشام می رسد ... او مانتوهای زیبا و کفش های پاشنه بلند می پوشد( از همان کفشهایی که منم دلم می خواد وقتی بزرگ شدم بخرم) او طلا و جواهرات زیادی دارد و آرایش می کند و هر وقت که من و دوستانم را می بیند به ما شکلات و بعضی وقتها هم میوه می هد... زنهای محله هیچ کدامشان از او خوششان نمی آید و هی پشت سر او حرف می زنند .... (منظورم از زنهای همسایه همانهایی هستند که چادر های کهنه ی بدون اتو سر می کنند و ماهی یکبار هم حمام نمی روند و لاک ندارندکه هیچ همیشه لای ناخنهایشان پر از کثافت است .. و همیشه بوی برنج و گوشت سوخته از آشپزخانه شان به مشام می رسد بس که تو کوچه هستند و می خوان آمار اون خانم را در بیاورند... و مرطوب کننده به دستهایشان نمی زنند و شاید سالها شانه لای موهایشان نمی چرخد و خیلی هم زشت و چاق هستند اما هیچ کدامشان خانم همسایه ی مانکن و زیبا را قبول ندارند و مدام رفت و آمدهای مهمانهای اون خانم را زیر نظر دارند... واقعا که...) این زنهای بد همسایه به آن خانم مهربان میگویند "فاحشه"!

مادرم می گوید به آن زن حتی سلام هم ندهید .. اما من وقتی با مادرم نیستم به او سلام می دهم ... خانم فاحشه ی مهربان دوستان زیادی دارد که همه ی آنها مرد هستند . این مردهای مهربان هر وقت پیش خانم فاحشه می آیند برای او گل و شیرینی می خرند.. خانم فاحشه ریس همه ی آنها هست ... و همه ی آنها راننده های او هستند این خانم خیلی ثروتمند هست حتی راننده های آن خانم ثروتمندتر از خود او هستند چون بعضی وقتها می بینم که آنها به خانم فاحشه پول هم می دهند... ! آن خانم آنقدر دوست داشتنی و مهربان هست که همه ی کارمندهایش (یعنی همان مردها) روز تولد او را می دانند و برای او کادو می خرند و گل هم می آورند... حتی پدرم نیز روز تولد او را می داند و این در حالی است که او روز تولد مادرم را نمی داند و حتی نمی داند من کلاس چندم هستم .. این را موقعی فهمیدم که روزی به بابایم  گفتم امروز روز تولد آن خانم هست بابایم گفت خودم می دانم !

این ها را نوشتم تا شما هم بدانید فاحشه بودن نه تنها بد نیست بلکه آدم را زیاد ثروتمند می کند و آدم ماشینهای جورواجور سوار می شود و  ریس همه ی مردها می شود.

من در اینجا انشایم را به پایان می برم

پ.ن.۱ : پریا دکتر شد و مهدیه مهندس و منیژه همان خانه دار شد و الان چند تا بچه ی قد و نیم قد دارد...

پ.ن.۲ : آن خانم فاحشه ی مهربان هنوز هم زیبا و جوان است اما نصف زنانی که پشت سر او غیبت می کردند مرده اند!

پ.ن.۳ : حالا که بزرگتر شده ام دوست ندارم فاحشه بشوم همین شغل خودم هزار بار بهتر است

پ.ن.۴ : معلممان بعد از خواندن این انشا به من صفر داد و صفر دیگری به کارنامه ی درخشان دفتر انشایم اضافه شد ( چون من معمولا به خاطر نوشته های ناجورم در انشا صفر می گرفتم ) ۱۰ ضربه شلاق با چوب گردش به دستم زد .. مادرم به مدرسه احضار شد و سه روز از مدرسه اخراج شدم و در خانه هم مادر حسابی از من پذیرایی کرد!

پ.ن.۵ : هنوز به مادرم نگفته ام پدرم روز تولد اون خانم را می داند!

پ.ن.۶ : بیایید آنقدر الگوهای خوبی باشیم که هیچ وقت یک فاحشه الگوی یک کودک نباشد

پ.ن.۷ : این فقط یه نوشته ی پست پست مدرنه در مورد نویسنده فکر بد نکنید 

این نوشته را یک بار در وبلاگ سابقم نوشته بودم هر چند بعدها در وبلاگهای دیگر با کمی تغییر دیدم که البته با اینکه آنها از من اجازه نگرفته بودند زیاد ناراحت نشدم ....

چار ماه است خواب و خوراکش عوض شده

چار ماه است خواب و خوراکش عوض شده

*********

"یوسف" که نیست در بدنم گریه می کنم

من سالهاست در "کفنم" گریه می کنم

همسایه ها به اینکه زنم! گریه می کنم!

گوری نداشتم بکنم گریه می کنم

در حال ریشه کن شدنم گریه می کنم

از دست توپخانه منم گریه می کنم !

گفتند زود می شکنم ،گریه می کنم

دیشب بایکی از دوستان وبلاگ اس ام اسی درد دل میکردیم.. یاد خاطره ای افتادم و خاطره ام شعری شد با این مظنون... امیدوارم خوشتون بیاد

پشت تکرار آخرین دیدار

فکر کردم به کوچه هایی که....

تو را میبرند بسمت دیگر شهر

و شعر مرا سوی واژه هایی که....

پنج سال شعر های من مردند

توی این جاده های متروکه...

 تو سری خوردم از نگاه تو

من ..پنج سال تمام مرتیکه...

کاش دست "میدان ساعت تبریز"

پنج سال مرا عقب بکشد...

نگذارد این پنج سال سیاه

بند بند تنم را به تب بکشد....

و تو .. آقا .... سه شنبه های منی

روی صندلی های کافی شاپ

و .... دو تا بستنی گردویی ....

و من و لحظه های تاپ ... تاپ....

و تو .....یعنی بزرگتر از من... 

که نخواهی مرا و بعد بروی...

بعد توی حجم بسته کروی....

دوباره دست خودت را به من بدهی

پشت تکرار آخرین دیدار...

فکر کردم به سوالم که من آیا....

که ببلعم تمام سالن را...

تا بمانی تو پیش من ... اما.......

بعد تو هر کجا که من باشم

عشق توی شهر کوچک"اهر" است

توی این بچه غول بی آزار

در خیابان "شیخ..." در به در است..

پشت تکرار آخرین دیدار...

پنج سال انتظار در من مرد..

بعد دست ناشناس یک تردید

دست من را گرفت و با خود برد..

و تو یعنی که : "آتش زرتشت"...

شور  "آذر بدان بهدینی"...

و تو "امشاسپند" و "ایزد" من

توی دنیای زشت خود بینی...

و تو یعنی که جا ماندم ...

ازپناه سه قرن بارانی...

...زیر چتر تو بودن من ....

سایه های از عشق عرفانی

پنج سال رفت و جا ماندم

روی نعش  سوالی تکراری...

من و تو .. توی یک شهرو...

اینقدر دور از همیم ؟؟؟ آری؟!

و اگر عشق نبود،

نرخ بیکاری دل ها دوبرابر شده بود...

=========================================================

اگر خیلی مهربان بشود ،

تا می زند...

ولی اغلب مچاله میکند آدم را ،

روزگار !

=========================================================

می آورد آیا قاصــدکی ،

ســــلام تو را ...؟

=========================================================

              "به سراغ من اگر می آیی"..... صد سال سیاه ، می خوام اینجوری نیایی !

 "به سراغ من اگر می آیی"....................... بدون .  هر دیدی بازدیدی دارد !

 "به سراغ من اگر می آیی"....................... خب بیا ، من که خونه نیستم !

 "به سراغ من اگر می آیی"........................... بچه پر رو تو چقدر می آیی !

               "به سراغ من اگر می آیی"....... یک بگذره من ناهارو  خوردم ،گفته باشم !

            "به سراغ من اگر می آیی"........ بیا ، من هم " آمده ام با عطش سالها " !

و اگر این درخت نبود،

 گذر فصلها را نمی فهمیدم!

=========================================================

و

    خدا   

عاشق که میشه ،

همه چراغارو خاموش میکنه، جز چند تا شمع...

و شروع میکنه به شعر سرایی و شعر خوانی...

اونوقت اگه به آسمون نگاه کنی ،

غزل های خدا بهت چشمک می زنن،

و شاه بیت غزل هاش هم که همیشه ،

 ماهه !

مثه تو که ماه منی  ...

=========================================================

به دام افتاد

قلبي شكست و دور و برش را خــدا گرفت

نقـاره مي زنند .......  مريضي شفــا گرفت

ديدي كـــــه سنـــگ در دل آئينـــه آب شد

ديدي كـــــه آب حــاجـــت آئينــــه را گرفت

خورشیدی آمـد و به ضریح تو سجـــده کرد

اینجـــا برای صبــــح خـودش روشنــا گرفت

پیغـمبـری رسیـــد در ایــن صحــــن پـر زنور

در هــــر رواق . خلــوت غـــار حـــــرا گرفت

از آن طرف فرشتــــه ای از آسمــــان رسید

پـروانـــه وار گشـت  و ســــلام مـــرا گرفت

زیر پـرش نهــــاد و  به سـمــت خـــدا پــرید

تقــدیم حــق نمـــود و سپـس ارتقــا گرفت

چشمی کنار این همــه باور نشسـت و بعـد

عکسی به یادگـار از این صحنه هــــا گرفت

دارم قـدم قـدم بــه تـو نـزدیـک می شــوم

شعــــرم تمــــام فاصـلـــه هــا را فرا گرفت

دارم به سمــت پنجـــــره فـــولاد مــی روم

جایی که دل شکست و مریضی شفا گرفت

=========================================================

خانه اي بود خانه اي خاموش
در و ديوار هاش ماتم پوش
"مادري بود و دختر و پسري"
خانه لبريز درد بي پدري
-پدر از داربست سست نهاد
آه....يک روز اتفاق افتاد-
پسري ماند و خواهري بيمار
خواهري جلد سينه ي ديوار
مادري که پدر شد و ... اي درد!
شهر، نامرد...؛ هرچه مادر، مرد
....
گوشه ي آن اطاق بغض آلود
قلکي خنده بر لبانش بود
چند تا سکه گاه مي بلعيد
بغض مي کرد و باز مي خنديد
در دل نيم خالي قلک
آروزو هاي بستني و پفک
داخلش يک مغازه شيريني
يک مغازه عروسک چيني
ويترين بوتيک شهر قشنگ
پيرهن هاي شيک رنگارنگ
يک دل سير، انار و سيب و هلو
پول جراحي زري کوچولو...
....
...ولي آن روز سفره خالي بود...
کاش دنيا فقط خيالي بود
"غم نان" را پسر که حالي شد
بغض قلک شکست و خالي شد

=========================================================

در این روزهای  انقراض  نسل  مرد !

       چه  لذتی دارد  زن بودن . . .